Enduro camp in Hohenmölsen

Duizend hectare bruinkoolmijn. Extreme hellingen. Modder. Zestig kilometer up/downhills en techniek. Acht uur training per dag. Big smiles. En een stoflong, dat ook. 
Ter voorbereiding van onze wereldtrip in de zomer van 2019, trokken we op 1 september voor een tweedaagse Enduro training naar Duitsland met KTM. Een eerste schooldag voor gevorderden en een bikkelharde les in blessings, builen en blutsen tellen! Countdown: 👉🏼 #ninemonthstogo

Playground voor grownups

De bruinkoolmijn in Hohenmölsen (Oost-Duitsland) is een verleidelijke laagjestaart, met bodemtypes, trails en hellingen die offroad rijders doen watertanden. 

Mijnen als deze kwamen vroeger ook in België en Nederland voor, maar zijn vandaag vooral nog bekend in Duitsland en Oostbloklanden als Polen en Tsjechië. Overdag wordt hier nog steeds actief bruinkool gewonnen. De opgedolven grondstof is 10 tot 20 miljoen jaar oud, hangt ergens tussen turf en steenkool... en kruipt tot diep in je kleren én je longen. 

Bike test/mud fest: de KTM Freeride 250 r 🏁🏍🔥

We hebben er een roadtrip van meer dan 700 kilometer dwars door Duitsland opzitten, wanneer we aankomen in Hohenmölsen. Polle finisht met zijn eigen motor. Het transport van mijn geleend stalen ros vroeg dan weer wat extra denk- en hefwerk. Maar moeilijk gaat ook. Slimme mobiliteitsoplossingen: check!

We gooien de tank van de gloednieuwe KTM Freeride 250 F nog één keer vol voor we de bruinkoolmijn van Hohenmölsen morgen definitief induiken. Dit weekend testen we het lichtgewicht van 'amper' 90 kilogram - een kruising tussen een trial en enduro - op het terrein waarvoor hij gemaakt is: dirt! 

Polle en ik gaan tijdens de tweedaagse op pad met de grote en kleine broer uit de KTM familie. Polle's Adventure 690, waar hij eerder al de wereld mee rondtoerde, torent hoog uit boven de Freeride. Een ervaren ros met precies 88.888 kilometer op de teller. Dat mijn toekomstige compagnon de route iets met cijfers heeft, zal dit weekend meermaals blijken.

Tomboy toy joys

Trainer van het weekend is Marko Barthel, voormalig Europees endurokampioen. Ik ben de enige vrouwelijke deelnemer die de mijn ingaat, tussen 23 breedgeschouderde mannen. No pressure. At all.

Ik ben dan wel geen beginner meer als het op offroadrijden aankomt, maar vind het toch veiliger om low profile te starten. We sluiten ons aan bij de 'moderate' gevorderden. Het wordt de eerste endurorit na mijn motorongeluk van 2015. Ik verpak mijn onzekerheid in stevige crosslaarzen en een imposante turtle. Afgaand op de uitrusting van de anderen, kan je camouflagepak hier niet schreeuwerig genoeg zijn.

Ik ben de enige vrouwelijke deelnemer die de mijn ingaat, tussen 23 breedgeschouderde mannen. No pressure. At all.

Verder wordt het improviseren. Mijn motorhelm heeft dan wel een zonneklep, maar het is allesbehalve een crosshelm. In een crossbril heb ik ook niet geïnvesteerd, mijn lenzen moeten het grootste stof maar tegenhouden. Nog snel een contractje ondertekenen waarin we alle kosten en verantwoordelijkheid op ons nemen... en we zijn klaar voor vertrek. Ik sluit zenuwachtig aan bij de groep en duw de startknop in. De adrenaline eist nu al zijn tol. En dan moet het échte werk nog beginnen. Beast mode: on!

Plankgas in de gevarenzone 

De mijn reikt voorbij de horizon en is onbevattelijk groot. Zonder trainer of gids rij je hier gegarandeerd verloren of bega je er binnen de korste keren een ongeluk. We geven plankgas tussen bruinkool, turf, rotsblokken en los zand. 

Al tijdens onze eerste rit in de mijn verandert de ondergrond voortdurend. Het ene moment razen we door mul zand over een perfecte vlakte, terwijl er enkele seconden later abrupt een afgrond van enkele tientallen meters diep voor ons uit gaapt. Die onvoorspelbaarheid maakt deze training bijzonder interessant én gevaarlijk. Focus, focus, focus dus. We krijgen dan ook duidelijke spelregels en een afgebakende 'go/no go'-zone opgelegd. De geologische lagen in de gevarenzone durven al eens te verschuiven...

Bovendien worden de lessen ook 90% in het Duits gegeven, dat boven het gebrul van de motoren uit nóg dwingender klinkt. Bremsen is remmen, beschleuningen gas geven, spucke het speeksel waar je je smerige crossbril naar verluidt het best mee schoonkrijgt. Kijken, vergelijken en razendsnel interpreteren, dus. Op enkele zeldzame "Ola, ola Ich bin nicht mit!"s van Polle Pfaff na, redden we ons prima.

Dag 1: 24 graden, woestenij

  • Enduro trail door de kurkdroge mijn
  • Downhill techniek: steile hellingen zo snel en zo traag mogelijk afrijden
  • Uphill techniek: steile hellingen oprijden, pivoteren van motor, vertrekken van het midden van de helling
  • Remtechniek: plankgas & voorrem dichtgooien tot wiel blokkeert
  • Bochtentechniek

De eerste kilometer is al meteen erg technisch en heeft erg weinig weg van een gewenningsritje. Diepe groeven, quasi loodrechte hellingen en slalomslippers langs rotsblokken... Ik rij achteraan de groep, dus het terrein is in enkele luttele seconden ook al stevig ingereden. Na amper een kwartiertje op de crossmotor, treedt de eerste verzuring al op in de spieren. Polle maakt niet alleen op mij indruk, terwijl hij zijn zware Adventure 690 r schijnbaar moeiteloos door het parcours loodst.

De omgeving heeft veel weg van een verlaten Marslandschap. De gigantische mijnbouwmachines die we kruisen zijn meer dan 30 meter hoog en honderden meters lang. Het zijn meteen ook de grootste rijdende machines ter wereld. Met een beetje verbeelding doen hun trage mechanische bewegingen denken aan de strandbeesten van Theo Janssen. Helaas jagen deze metalen beesten minder lyrische dromen op na... en veel tijd om stil te staan bij de poëzie ervan is er niet. Het gebrul in je rug van de snelle motoren van de anderen jaagt je op als was je bezeten.

Dag 2: 12 graden, mud slide

- Motorbeheersing: amazonestand, offroad rijden met één hand 
- Enduro trail door de mijn
- Jumptechniek, uphill

Een dag en nacht later ziet de mijn er compleet anders uit. Het giet en gutst. De bovenlaag is slijk, daaronder ligt een droge laag tuf en bruinkool. Elke beweging of draai aan de gashendel lokt een onvoorspelbare reactie uit. De noppenbanden zijn meteen verzadigd, waardoor we meer snowboarden en glijden, dan rijden.

Frankfurter Würst & rokershoest

We sluiten af met een welverdiende Frankfurter würst met mosterd en modder. Ik voel mijn arm en kuit opstijven op de plek waar mijn stuur en pedaal die gisteren respectievelijk raakten. Tijdens één van de uphill oefeningen koprolde ik achterwaarts de berg af en rolde de motor me achterna. 

De blauwe plekken, mijn verzopen pak en het officiële KTM adventurer's certificaat zijn een crashback naar deze zalige stage. Hier lees je de funfactor af aan de smerigheid van je broek! Onto the next!


🌍🏁🏍 To be continued: Volg onze worldtrip preps op de voet onder het Sonderling thema TRAILS!

Lees ook: